Þegar þau Teresa frá Avíla og Jóhannes af Krossi hófu siðbótarstarf sitt innan Karmelítareglunnar fólst það í því meðal annars að snúa til hinna upphaflegu reglna eins og þær komu frá hendi Albertusar patríarka af Jerúsalem. Þessar reglur samdi hann fyrir latnesku bræðurna sem sest höfðu að við Elíabrunninn á Karmelfjalli. Í fornri munnmælasögn sem varðveist hefur innan reglunnar er greint frá því að Guðsmóðirin hafi heimsótt einsetumennina sem höfðu hafst við á fjallinu frá ómunatíð. Fræðimenn hafa bent á þá staðreynd að orðið „munkur“ sem talið var að dregið hefði verið af gríska orðinu monos (einn) og er samheiti þeirra sem kosið hafa um fram allt annað að búa einir með Guði í hjartanu sé í reynd dregið af hebreska orðinu ehâd (einn). Í Dauðahafshandritunum kemur í ljós að meðlimir Qumransamfélagsins nefndu sig þannig ehâd.

Á örum stað (Samúel spámaður og spádómssveinar hans) hef ég vikið að þeirri staðreynd að þeir sem tilheyrðu spámannaskólum Gamla testamentisins hafi verið nefndir rō´ehim (1 Sam 9) eða hōzehim, þeir sem skyggnst geta inn í huga Guðs, sjáendur, eins og slíkir menn voru nefndir í Ísrael til forna. Af þessu sjáum við að gríska orðið þeamata eða hið guðdómlega ásæi á sér djúpar rætur í sjálfri Biblíunni og hefur ekkert að gera með hugsæi Platónismans. Fátt er vitað um þessi spámannasamfélög (hevel) hins Gamla sáttmála, en samkvæmt munnlegri arfleifð settust þeir að á Karmelfjalli á tímum þeirra Elía og Elísa. Alltént eru Karmelítar stoltir af uppruna reglu sinnar undir einkunnarorðum Elía: „Ég hef verið vandlætingasamur vegna Drottins, Guðs allsherjar“ (1 K 19. 10).




Hvað áhrærir sjálft Karmelfjall kemur upp í hugann frásögn sem ég heyrði hvítasunnumanna einn, Clarence Glad, greina frá í viðtali á Ómegasjónvarpsstöðinni á síðast liðnu hausti. Þegar hann var við nám í London kynntist hann fullorðnum Breta sem hafði heimsótt Karmelfjall á yngri árum. Á fjallinu rakst hann á nokkra steina sem komu honum undarlega fyrir sjónir, þannig að hann tók þá með sér heim til Englands. Hann kom þeim fyrir í geymslu og þarna lágu þeir í gleymsku áratugum saman. Af einhverjum ástæðum beindist athygli hans að þeim að öllum þessum tíma liðnum og hann ákvað að láta rannsaka þá með vísindalega hættum fyrir forvitni sakir. Skömmu síðar höfðu steinafræðingarnir samband við hann og voru óðir og uppvægir að vita hvar hann hefði eiginlega fundið þá. Ástæðan var sú að þeir höfðu bókstaflega bráðnað í einhverju háorkusviði fyrir fimmtán hundruð eða tvö þúsund árum síðan!

Þetta beinir athygli minni að því háorkusviði sem prófessor Lipinski mældi í opinberunarkapellunni í Jakobskirkjunni í Medjugorje (Hugleiðing 81) þar sem mannshjörtun hafa nú verið brædd í meira en tvo áratugi. Í þessu sambandi langar mig að greina frá atviki sem gamall prestur sem nú er látinn, greindi mér frá. Hann hafði heimsótt Medjugorje tvisvar sinnum. Þegar dró að fimmtíu ára vígsluafmælis hans sem prests gáfu belgísk hjón honum farseðil og farareyri til að heimsækja Medjugorje í þriðja sinn. Þetta var það sem hann reyndar gerði um hávetur og eftir erfitt ferðalag náði hann loks til Medjugorje. Franskiskanafeðurnir tóku vel á móti honum og að sjálfsögðu söng hann með þeim messu ásamt hópi um tuttugu annarra presta sem voru þarna gestkomandi.

Að lokinni messunni sem um 6000 manns tóku þátt í var mannfjöldanum skipt niður í hæfilega stóra hópa og gekk til skrifta hjá prestunum. Í hlut þessa gamla prests komu 300 sálir. Áður höfðu fransiskanabræðurnir beðið fyrir honum um að fylling máttar Heilags Anda endurnýjaðist í honum, en honum „fannst“ eins og ekkert hefði gerst.  Rétt áður en skriftirnar hófust snéri hann sér til Guðs í þögulli bæn hjartans og sagði: „Ekki ég, heldur þú Guð minn!“ Þegar hann blessaði skriftabörnin féllu þau til jaðar hvert af öðru þegar hann blessaði hvert þeirra og eitt með handayfirlagningu að  loknum skriftunum. Hann sagði mér  að hann hefði bókstaflega séð bláa neista ganga út frá fingurgómum sínum.

Um tuttugu árum áður hafði þessi sami gamli prestur heimsótt Karmelfjall. Á fjallinu mætti hann hópi Baptista frá Bandaríkjunum sem voru þarna á ferðalagi undir fararstjórn prests safnaðarins. Þeir tóku að tala saman og Baptistapresturinn vék talinu að krafti Heilags Anda og hversu mikla hjálp hann veitti sér daglega í störfum sínum. Þrátt fyrir að þessi gamli prestur hefði verið sérstakur sendifulltrúi Páfagarðs (núntíus) árum saman, sagði hann mér að hann hefði ekki leitt hugann mikið að Heilögum Anda eftir að hann lauk prestnámi, en einhvern veginn hefði barnslegt trúartraust Baptistaprestsins snortið sig djúpt á þessari stundu og að upp frá þessari stundu hefði Heilagur Andi smám saman orðið að þungamiðjunni í bænalífi sínu ásamt Guðsmóðurinni. Og þið megið trúa orðum mínum, hann var einhver virtasti Maríufræðingur kirkjunnar á tuttugustu öldinni og naut mikillar virðingar sem slíkur.

Jæja, það sem ég er að reyna að segja er nákvæmlega þetta: Kraftur Heilags Anda hafði djúpstæð áhrif á þennan prest eftir samræður hans við Baptistaprestinn sem opinberaðist með áþreifanlegum og sýnilegum hætti þarna í Jakobskirkjunni í Medjugorje. Við skulum nú aftur snúa okkur að Karmelfjalli þegar þessi GUÐDÓMLEGI KRAFTUR opinberaðist einnig þegar Elía skoraði Baalprestana á hólm, eins og Biblían greinir okkur frá:


Sjáðu, kæri lesandi. Elía tók tólf steina, sama fjöldann og komið var fyrir umhverfis helgidóm tjaldbúðarinnar í Gilgal (Hugleiðing 5), hina tólf eðalsteina Borgarinnar helgu, hinnar Nýju Jerúsalem sem tákn um það að hringurinn væri sá staður þar sem Drottinn opinberar ætíð mátt sinn í Ísrael. Með þessum steinum reisti hann altarið og þannig varð það að bústað krafts Heilags Anda og því sagði hl. Silúan frá Aþos: „Það er betra að hjörtu okkar verði að musteri Drottins“, það er að segja að SANNRI TJALDBÚÐ HANS. Og hann lét þá gera skurð umhverfis altarið til að afmarka það sem svæði helgað Guði, rétt eins og við gerum þegar við komum hinum skjannahvítu dúkbreiðum fyrir umhverfis tjaldbúðina í okkar eigin hjörtum. Hin tvö setur útsæðis sem rúmast fyrir í skurðinum eru hinar siðrænu og innblásnu dygðir sem glæðast innan þessara heilögu dúkbreiða helgidómsins sem við berum fram sem brennifórnin á eldrist altarisins í elsku Guðs. Nautið skírskotar til okkar eigin hjartna þegar við höfðum lagt þau fram sem ilmfórn góðilms á gullaltarinu í hinu Heilaga (Hugleiðing 65). Elía lét þá fylla fjórar skjólur af vatni, forgildi lífsvatns náðarinnar, ekki einu sinni, heldur þrisvar sinnum, rétt eins og við gerum í hinum þremur hlutum helgidómsins í helgidómi okkar eigin hjartna.

„Þá féll eldur Drottins niður og EYDDI brennifórninni, viðnum, STEINUNUM og grassverðinum, og vatnið í skurðinum þurrkaði hann einnig upp.“ Fram að þessu getum við öll verið einhuga um hvað gerðist. En núna spyr ég vini mína í hópi mótmælenda sem segja að þeir geri Biblíuna eina að grundvelli trúar sinnar: „Hvernig getið þið þá sleppt því að lesa fyrsta kaflann í Lúkasarguðspjalli?“ Það er hér sem Lúkas guðspjallamaður varpar ljósi á það hvernig við verðum að musteri hins Lifandi Guðs þegar hjörtu okkar ummyndast í tjaldbúð hans og andar okkar verða að hásæti Guðs, rétt eins og gulllok sáttmálsarkarinnar var baðað í sekínadýrðinni sem forgildi þess leyndardóms sem átti sér stað í Fyrstu lifandi sáttmálsörk hins Nýja sáttmála, GUÐSMÓÐURINNI:


Jæja, þetta er einmitt það sem hl. Silúan frá Aþos sagði: „Hjarta einsetumannsins er musteri og hjarta hans hásæti vegna þess að Drottinn elskar að gera sér bústað í hjarta og anda mannsins.“ [2]. Hvað varðar steinana sem gamli Englendingurinn tók með sér heim frá Karmelfjalli, munum við ekki komast að hinum sanna uppruna þeirra fyrr en við getum spurt Elía sjálfan að því í hinni himnesku tjaldbúð. En hvað áhrærir þennan KRAFT GUÐS, þESSA YFIRSKYGGINGU MÁTTAR HANS, þá gegnir hér allt öðru máli. Þegar við tökum að þrá að sjá hina himnesku tjaldbúð rísa í okkar eigin hjarta, færir Andi Guðs okkur steinana tólf upp í hendur. Og þegar endurreisn þessarar TJALDBÚÐAR DAVÍÐS er lokið getum við ætíð gengið inn í hið Heilaga og notið yfirskyggingar hinna sjö lampa ljósastikunnar. (Hugleiðing 60) Og síðan getum við gengið inn í hið Allra helgasta og hlustað á Orð (davar) Guðs við náðarsæti arkarinnar og hlustað á sama boðskapinn og Guðsmóðirin við boðun engilsins. Og sjálfur getnaðurinn fer ekki leynt, eða með orðum Meister Echkart:


Við skulum því taka undir orð hinnar blessuðu meyjar og segja: „MEGI MÉR VERÐA SAMKVÆMT ORÐUM ÞÍNUM (Lk 1. 38). Þannig mun eldur Drottins falla „niður og EYÐA brennifórninni, viðnum, STEINUNUM og grassverðinum, og vatnið í skurðinum einnig þurrkast upp“ vegna þess að Guð elskar að gera sér bústað meðal mannanna barna. Amen.

---

---