Samúel spámaður var einstakur þjónn Guðs. Hann var sonur Elkana og Hönnu sem ættuð var frá fjallaþorpi í Efraím. Í reynd var hann guðsgjöf og svar við bænum Hönnu sem hafði verið óbyrja. Hann var síðastur í röð dómaranna, því tímaskeiði í sögu Ísraels meðan ríkið var enn guðsstjórnarríki (theocracy) og Guð sjálfur var konungur og stjórnandi þjóðarinnar. Samúel var helgaður þjónustunni við Drottin frá blautu barnsbeini og sá Elí æðstiprestur í Síló um trúarlegt uppeldi hans. Síðar á ævinni smurði hann tvo konunga Ísraels, þá Salómon og Davíð. Auk þess kom hann á fót spádómssveinaskóla til að þjálfa hópa (hevel) andlegra sjáenda þjóðinni til leiðsagnar. Einn nemenda hans var spámaðurinn Natan.

Samúel var meira en spámaður eða nābî eins og þeir voru nefndir á hebresku. Hann var rō´eh (1 Sam 9) eða hōzeh, sá sem skyggnst getur inn í huga Guðs, sjáandi eins og slíkir menn voru nefndir í Ísrael til forna. Í dag nefnum við slíka menn ásæisbænarmenn, menn sem verja tímanum til að íhuga leyndardóma Guðs í tjaldbúð hjartans. Þetta gerði Samúel í bókstaflegri merkingu vegna þess að á hans dögum var helgidómur tjaldbúðarinnar enn miðstöð alls helgihalds í Ísrael.

Af þessu sjáum við að gríska orðið þeamata eða hið guðdómlega ásæi á sér djúpar rætur í sjálfri Biblíunni og hefur ekkert að gera með hugsæi Platónismans. Hér er á ferðinni andlegt innsæi sem Adam glataði með óhlýðni sinni. Eftir þetta veitti Guð rō´eh eða sjáendum Gamla sáttmálans þennan hæfileika sem náðargjöf. Sem sannur sjáandi talaði Samúel við Guð augliti til auglitis og þekkti því vilja Guðs og laut honum að fullu og öllu. Hvað var það sem Guð opinberaði Samúel í guðdómlegu ásæi hans? Sama sannleikann og Páll postuli vék að þegar hann ræddi við Grikkina á Aresarhæðinni í Aþenu:


Guð hafði í hyggju að vera andlegur Konungur Ísraels í sönnu guðsstjórnarríki (theocracy) og samkvæmt ráðsályktun hans var gengið út frá því að æðstipresturinn gengi inn í hið Allra helgasta til að hlusta á davar (orð) hans og bera þjóðinni boð hans. Guð elskaði að dvelja í hreinleika samfundatjalds tjaldbúðarinnar: „Og þar vil ég eiga samfundi við þig og birta þér ofan af arkarlokinu millum beggja kerúbanna, sem standa á sáttmálsörkinni, allt það, er ÉG BÝÐ þér að flytja Ísraelsmönnum (2 M 25. 22). Þegar Samúel kvartaði við Guð þegar Ísraelsmenn vildu kjósa yfir sig konung eins og heiðnu þjóðirnar umhverfis þá, svaraði Guð honum:


Og þegar Davíð konungur fékk þá fáránlegu hugmynd að byggja musteri úr sedrusviði að hætti Fönikíumanna og annarra heiðinna þjóða, kom Guð til Natans spámanns nóttina á eftir og sagði við hann:


Ráðsályktun Guðs var ekki í neinu samræmi við þessa dagdrauma Davíðs konungs. Guð hafnaði beiðni hans um að byggja musteri, en hét honum hins vegar því að hann myndi reisa Davíð hús, andlegt konungsveldi sem myndi ríkja að eilífu, konungsríki undir stjórn Messíasar, það er að segja Drottins Jesú Krists, „MUSTERI LIFANDI GUÐS“ (2 Kor 6. 16). Þessi spádómur var fyrsta áþreifanlega andstaðan gegn musterisbyggingu sem koma átti í stað helgidóms tjaldbúðarinnar, andstaða sem gekk eins og rauður þráður í gegnum boðskap sjáenda Gamla sáttmálans sem náði hástigi með  eftirfarandi orðum Jesaja spámanns:


Þrátt fyrir að Guð hefði með öllu hafnað að musterið yrði byggt hóf síðari sonur Davíðs og „Batsebu Elíamsdóttur og eiginkona Úría Hettíta“ (2 Sam 11. 3), Salómon konungur, að byggja þetta musteri sem var svo viðbjóðslegt í augum Guðs. Þeir fluttu sáttmálsörkina í þessa byggingu óhlýðninnar sem markaði upphaf klofnunar Ísraelsríkis og fráfalls og þegar við dauða Salómons klofnaði konungsríkið í Norðurríkið og Suðurríkið. Það var í þessum húsi sem reist var af heiðnum handverksmönnum frá Fönikíu þar sem Esekíel spámanni vitraðist „hinar vondu svívirðingar, sem þeir hafa hér frammi“ (Esk 8. 9, 10). Allt til útlegðarinnar í Babýlon gagnrýndu spámennirnir harðlega þá helgisiði sem þar voru hafðir um hönd vegna þess að fórnir sem bornar voru fram án auðmýktar og iðrunar voru viðurstyggilegar í augum Drottins, ekkert annað innantómir siðir þvert gegn vilja Guðs. Það voru í reynd æðstuprestar þessa sama musteris sem endurreist hafði verið í þriðja skiptið sem krossfestu Krist, hinn Smurða, sem kom til jarðar til að „endurreisa hina föllnu tjaldbúð Davíðs“ (P 15. 16), eins og Jakob postuli lagði áherslu á þegar kirkjan kom í fyrsta skipti saman í Jerúsalem og skírskotaði til spádómsorða Amosar (Am 9. 11, 12):


Ámælisorð Drottins okkar hvað áhrærði hinar sjö svívirðingar fræðimannanna og faríseanna eru í reynd ógnvekjandi: „Þér farið um láð og lög til að snúa einum til yðar trúar, og þegar það tekst, gjörið þér hann hálfu verri vítisbarn en þér sjálfir eruð . . .  Vei yður . . .  Vei yður fræðimenn og farísear (Mt 23. 13-36). Áhersluþunginn er ekki síðri í Markúsarguðspjalli: „Sannspár var Jesaja um yður hræsnarar, þar sem ritað er: Þessi lýður heiðrar mig með vörunum, en hjarta þeirra er langt frá mér. Til einskis dýrka þeir mig, er þeir kenna þá lærdóma, sem eru mannasetningar einar (Mk 7. 6, 7). Og við samversku konuna við brunninn sagði hann:


Í augum Jesú var musterisguðfræðin í Jerúsalem viðurstyggileg: „Nú fóru páskar Gyðinga í hönd, og Jesús hélt upp til Jerúsalem. Þar sá hann í helgidóminum þá, er seldu naut, sauði og dúfur, og víxlarana, sem sátu þar. Þá gjörði hann sér svipu úr köðlum og rak alla út úr helgidóminum, líka sauðina og nautin. Hann steypti niður peningum víxlaranna og hratt um borðum þeirra, og við dúfnasalana sagði hann: „Burt með þetta héðan. Gjörið ekki hús Föður míns að sölubúð.“ Lærisveinum hans kom í hug, að ritað er: „Vandlætingin vegna húss þíns mun tæra mig upp.“ Gyðingarnir sögðu þá við hann: „Hvaða tákn getur þú sýnt oss um það, að þú megir gjöra þetta?“ Jesús svaraði þeim: „Brjótið þetta musteri, og ég skal reisa það á þrem dögum.“ Þá sögðu Gyðingar: „Þetta  musteri hefur verið fjörutíu og sex ár í smíðum, og þú ætlar að reisa það á þrem dögum!“ En hann var að tala um MUSTERI LÍKAMA SÍNS. Þegar hann var risinn upp frá dauðum, minntust lærisveinar hans, að hann hafði sagt þetta, og trúðu ritningunni og orðinu, sem Jesús hafði talað (Jh 2. 13-24).

Við skulum einungis hafa í huga að fyrir þessi orð krossfesti sanhedrín Gyðinga hann (Mt 26. 62; Mk 14. 58). Það var þessi staðreynd sem sjáendur (rō´eh) Gamla sáttmálans skynjuðu í fordæmingu sinni á musterisbyggingunni, rétt eins og Guð sjálfur (2 Sam 7. 5-7). ÞAÐ ER ÞESSI SANNLEIKUR SEM GERIR TJALDBÚÐARGUÐFRÆÐINA SVO DÝRMÆTA. HÚN OPINBERAR OKKUR VILJA GUÐS.




Við skulum nú íhuga nokkuð af þeim sannleika sem þegar hefur verið vikið að hér að framan og beina athygli okkar að „Handbók hins kristna bænahernaðar“, það er að segja Jósúabók.  Það var í sjö daga sem þeir gengu umhverfis Jeríkó þar til borgarhliðin lukust upp og þeim auðnaðist að taka borgina (Jós 6. 21). Við skulum ganga þannig í kringum borgarmúra Evrópubandalagsins í bæninni. Undir forystu hinna guðlausu frönsku frímúrara í frönsku ríkisstjórninni hefur hið heilaga Nafn Guðs verið afmáð úr hinni nýju stjórnarskrá bandalagsins. Í gær las ég með mínum eigin augum í dagblaði að 12 unglingsstúlkur hafi verið gerðar brottrækar úr skóla fyrir að bera krossa í kennslustund! Í Svíþjóð var hvítasunnuprestur dæmdur fyrir skömmu í þrjátíu daga fangelsisvist fyrir að hafa beðið fyrir kynvillingum og þar með brotið jafnréttislögin. Á Spáni er stjórn sósíalista að innleiða lög sem giltu forðum í Sovétríkjunum og stefnt var gegn kristindóminum. Þannig gætum við haldið endalaust áfram. Við sjáum Evrópu nýheiðninnar verða til fyrir augum okkar! Við getum horft með hryllingi til þess tíma þegar Tyrkir ganga í bandalagið sem verða langfjölmennasta þjóðin og auk þess múhameðstrúar.


Í nýafstöðnum forrsetakosningum í Bandaríkjunum gerðis óvænt þróun sem kom Evrópubúum í opna skjöldu, eitthvað alveg nýtt. Kristnir menn tóku saman höndum sem EIN HEILD og stóðu vörð um grundvallargildi kristindómsins. Stjórnmálamenn óttast ekkert eins mikið eins og að tapa atkvæðum vegna þess að þá tapa þeir völdum. Ef evrópskir stjórnmálamenn verða að horfast í augu við það sama og demókratar í Bandaríkjunum, verður þeim einnig ljóst að hinn þögli meirihluti býr yfir miklu valdi. Og ef hann grípur til þessa valds í Evrópu neyðast þeir til að breyta um stefnu. Að öðrum kosti mun Evrópubandalagið ganga áfram á glötunarbraut og fjarlægja úr lagabálkum sínum allt sem minnir á tilvist kristindómsins.

Þessi staðreynd varpar enn frekara ljósi á MIKILVÆGI TJALDBÚÐARGUÐFRÆÐINNAR FYRIR ALLA KRISTNA MENN Í ÖLLUM SÖFNUÐUM. Það er í þessum helgidómi þar sem hvell hrútshorn Guðs blása til orrustu sem forðum, heróp sem allir skynja sem dvelja í þessum helgidómi Lifandi Guðs. Það er því ekki óviðeigandi að minnast hér orða Winston Churchills:

Í karmelklaustri okkar á Íslandi höfum við guðslíkamahús eða tabernaculum, eins og til siðs er í öllum Rómversk kaþólskum kapellum og kirkjum. Guðslíkamahúsið eða tabernaculum er bústaður Guðs á jörðu og þarna eru hostíurnar varðveittar. Þetta er einhver dýrmætasti þáttur kaþólskrar guðrækni. Ég hef hvorki rekist á þessa guðrækni innan Rétttrúnaðarkirkjunnar fremur en meðal mótmælenda. Fyrir ofan guðslíkamahúsið eða tabernaculum er Kristsljósið látið loga á degi sem nóttu. Það er áminning um þá staðreynd, að þetta sama ljós logaði í hinu Heilaga tjaldbúðar hins Gamla sáttmála á ljósastikunni eða menorah sem forgildi HINS SANNA LJÓSS, SEM UPPLÝSIR HVERN MANN (Jh 1. 9).