Si Samuel, ang propeta ay natatanging hinirang ng Diyos.  Siya’y anak na lalaki ni Elcana, apo ni Zuf, at ni Ana ng Ramataim-zofin, isang maburol na lugar sa Efraim.  Siya ang bunga ng taimtim na pananalangin ng kanyang inang si Ana, matapos ang mahabang panahon ng pagiging baog.  Siya ang huli sa mga hukom ng Israel, sa isang pambihirang kapanahunan na ang buong bansa ay namuhay sa ilalim ng paghahari at pamumuno ng Diyos.  Buhat sa pagkabata, inihandog ni Samuel sa paglilingkod sa Diyos, sa paghubog at pangangalaga ni Eli, ang punong pari ng Silo. Kinalaunan, itinalaga niya ang dalawa sa mga  unang hari ng Israel: sina Saul at David.  Bukod pa rito, itinatag niya at ginabayan ang sanayan ng mga propeta upang makapaghanda ng grupo ng mga manghuhula (hevel) para sa kapakanan ng bansa.  Isa sa kanyang naging tagasunod ay si Natan.

Si Samuel ay higit sa karaniwang propeta o nabi na siyang tawag sa kanila sa Hebreo. Siya ay ro’eh (1 Sam 9) o hozeh, isang taong natatalos ang isipan ng Diyos, isang manghuhula batay sa tawag sa kanila sa sinaunang Israel. Sa ngayon, ang tawag natin sa gayong manghuhula ay “kontemplatibo/mapagnilay”, isang taong nag-uubos ng mahabang panahon sa pagsusuri sa mga hiwaga ng Diyos sa Tabernakulo ng kanyang puso.  Ganito ang tuwirang karanasan ni Samuel sapagka’t noong kanyang kapanahunan, ang Santuwaryo ng Tabernakulo ang tanging sentro ng pagsamba sa Israel.

Sa pamamagitan nito ay makikita natin na ang salitang Griyegong theamata o pagsilay sa Diyos ay walang kinalaman sa pamimilosopong hanggang utak o ideya lamang.  Ang banal na pagninilay ay malalim na nakaugat sa Bibliya mismo, isang pagkatuklas sa kabanalan na nawala kay Adan dahil sa kanyang pagsuway sa Diyos.  Matapos iyon, ipinakakaloob na lamang ito ng Diyos bilang kanyang kagandahang-loob sa mga ro’eh.  Isang tunay na mapagnilay, harapang nakaka-usap ni Samuel ang Diyos kaya’t lubos ang kabatiran niya sa Kanyang kalooban at ganap niya itong sinusunod.  Ano ang ipinaalam ng Diyos kay Samuel sa kanilang pag-uusap?  Ang parehong katotohanang inihayag ni San Pablo sa mga Griyego sa Bulubundukin ng Ares sa Athena:


Layunin ng Diyos na maging Haring Spiritwal ng Israel sa tunay na kahulugan ng pagpapasakop sa Diyos at ang punong pari ay dapat makinig sa kanyang davar sa Banal ng Kabanal-banalan upang ipahayag sa bansa ang Kanyang mga utos.  Ikinalulugod ng Diyos na manahan sa kapayakan ng Tolda ng tagpuan, “Doon kita tatagpuin sa Luklukan ng Awa, sa pagitan ng dalawang  kerubin; doon ko ibibigay sa iyo ang kautusan ko sa mga Israelita.” (Exo 25:22) Nang idaing ni Samuel sa Diyos na gusto ng mga Israelita na magkaroon sila ng isang hari tulad ng mga pagano sa karatig bansa, tumugon ang Diyos:


Isang katawa-tawang ideya ang pumasok sa isipan ni Haring David.  Naisip niyang ipagtayo ang Diyos ng isang templong sedro tulad ng mga Phoenicians at mga karatig ng bansang pagano.  Kinagabihan, kinatagpo ng Diyos si propeta Natan at sinabi rito:

Ang plano ng Diyos ay taliwas sa walang taros na pangarap ni haring David.  Binigo ng Diyos ang kahilingang makapagtayo ng templo nguni’t sa halip ay ipinangako na ipagkakaloob kay David ang isang matatag na sambayanan, walang gagambala o aalipin at kikilanin ang kanyang kadakilaan saanmang dako ng mundo at palagi silang sasamahan ng Diyos.  Itatatag ang isang walang hanggang pamumuno, sa ilalim ng pamumuno ng Mesias, sa dakilang kapangyarihan ni Jesu-Cristo, “ANG TEMPLO NG DIYOS NA BUHAY” (2 Cor 6:16).  Ang hula sa itaas ang unang malinaw na pahayag ng pagsalungat sa anumang pagbabago ng templo na papalitan ang Santuwaryo ng Tabernakulo, isang opinyong kinapopootan ng mga manghuhula sa Lumang Tipan at nabigyang diin ng mga pananalita ni Isaias:



Sa kabila ng pagtanggi ng Diyos, si Solomon, ang pangalawang anak ni David at “Bath-seba, anak ni Eliam at asawa ni Uriah, ang Hitano” (2 Sam 11:3) ay nagpatayo ng templo na sadyang KASUKLAM-SUKLAM sa mata ng Diyos.  Inilipat nila ang kaban ng tipan sa bahay ng itong markadong pagsuway.  Ito ang naging simula ng panghihina at lubusang pagtalikod ng Israel.  Nang mamatay si Solomon, nahati ang kaharian sa Timog at Hilagang kaharian. Sa bahay ng sedrong ito na itinayo ng mga pagano mula sa Phoenicia, nakita ni propeta Ezekiel ang “lahat ng kasuklam-suklam nilang gawain, larawan ng lahat ng hayop na gumagapang, nakapandidiring mga halimaw at ibat-ibang diyus-diyusan ng Israel” (Ezk 8:9-10).  At sa buong panahon ng kanilang pagkatapon sa Babilonia marahas na pinuna ng mga propeta ang mga ritwal na isinasagawa roon sapagkat anumang sakripisyo na hiwalay sa ang KABABAANG-LOOB at PAGBABALIK-LOOB ay kasuklam-suklam sa paningin ng Diyos, walang laman kundi mayabang na pagtatanghal, walang kahulugan at hindi katanggap-tanggap sa Kanya.  Ang mga punong-pari ng templong ito na makaitlong beses muling nagtayo nito ang nagpako sa Cristo, ang Bugtong na Hinirang, siya na pumarito upang “muling ibangon ang bumagsak na tahanan ni David” (Gawa 15:16) at tinuring ni Santiago sa kanyang talumpati sa unang pangkalahatang pagtitipon ng Simbahan sa Jerusalem, siyang tinutukoy sa mga salita ni propeta Amos. (Am 9:11-12):


Ang mapanghusgang pananalita ng ating Panginon at Mananakop tungkol sa Pitong Puntong Pagtuligsa sa mga eskriba at mga pariseo sa Mateo 23 ay nakakatakot, mga salitang sumusumpa na muli nating matatagpuan sa ebanghelyo ni San Marcos (Mk 7:6-7): “Tama ang hula ni Isaias tungkol sa inyo. Mapagpaimbabaw nga kayo tulad ng kanyang sinulat: “Paggalang na handog sa akin ng bayan ko’y paimbabaw lamang.  Sapagka’t sa bibig at hindi sa puso ito bumubukal.  Pagpuri’t pagsambang ginagawa nila’y walang kabuluhan, ang utos ng tao’y itinuturong utos ng Maykapal. (Is 29:13; Awit 78:36ss).  Winika niya sa babaing Samaritana sa tabi ng balon:



Sa paningin ni Jesus, ang pagsamba sa templo ay kasuklam-suklam, “Malapit na ang Paskuwa ng mga Judio, kaya’t pumunta si Jesus sa Jerusalem. Nakita niya sa templo ang mga nagbibili ng mga baka, mga tupa, at mga kalapati, at ang mga namamalit ng salapi.  Gumawa siya ng isang panghagupit na lubid at ipinagtabuyang palabas ang mga mangangalakal, pati mga baka at tupa.  Isinabog niya ang salapi ng mga namamalit at pinagtataob ang kanilang mga hapag.  Sinabi niya sa mga nagbibili ng kalapati, “Alisin ninyo rito ang mga iyan! Huwag ninyong gawing palengke ang bahay ng aking Ama!”  Naalaala ng kanyang mga alagad na sinasabi sa Kasulatan, “Ang aking malasakit sa iyong bahay ay parang apoy na nag-aalab sa puso ko.” Dahil dito’y tinanong siya ng mga Judio, “Anong tanda ang maibibigay mo upang patunayang may karapatan kang gawin ito?”  Tumugon si Jesus, “Gibain ninyo ang templong ito at muli kong itatayo sa loob lamang ng tatlong araw.”  Sinabi ng mga Judio, “Apatnapu’t anim na taon na ginawa ang templong ito, at itatayo mo sa loob lamang ng tatlong araw?”  Ngunit ang templong tinutukoy ni Jesus ay ang kanyang katawan.  Kaya’t nang siya’y muling mabuhay, naalaala ng kanyang mga alagad na sinabi niya ito; at naniwala sila sa Kasulatan at sa mga sinabi ni Jesus. (Jn 2:13-22)


Tandaan natin na dahil sa mga pananalitang ito ni Jesus, ipinapako siya sa krus ng buong Senedrin ng mga Judio. (Mt 26:62;Mk 14:58).  Ang katotohanang ito ang napagmuni ng mga ro’eh sa Lumang Tipan sa kanilang mga pagtuligsa at mga pagbabawal sa pagtatayo ng templo, tulad ng di pagsang-ayon ng Diyos mismo (1 Sam 7:5-7).  DAHIL SA KATOTOHANANG ITO, ANG TEOLOHIYA TUNGKOL SA TABERNAKULO AY NAPAKAHALAGA SA LAHAT NG KRISTIYANO.





Ngayon naman ay baguhin natin ang isang bahagi ng katotohanang tinalakay sa itaas at ituon ang ating pansin sa “Manwal ng Spiritwal na Pakikidigma,” ito ay ang Aklat ni Josue.  Minsan bawa’t araw sa loob ng anim na araw nilibot nila ang Jerico. Sa ikapitong araw, makapitong beses nilang niligid ang lungsod hanggang sa bumagsak ang muog at walang sagabal nakapasok at naagaw nila ang lungsod. (Jos 6:20).  Ikutin naman natin ang mga muog ng lungsod ng European Union. (Unyon ng mga Bansa sa Europa)  Sa ilalim ng pamumuno ng ateistang mga mason sa pamahalaang Pranses, inalis nila ang Banal na Pangalan ng Diyos sa kanilang bagong saligang batas.  Kahapon, nabasa ng aking mga mata sa pahayagan ang pagtitiwalag nila sa 12 mga batang babae buhat sa paaralang pampubliko dahil may dala silang mga krus sa klase.  Sa Sweden, ipinakulong nila ng 30 araw ang isang ministro ng Pentecostal dahil namagitan siya para sa mga bakla at tomboy na dumalo sa serbisyo sa kanyang simbahan.  Sa Espanya, ang pamahalaang sosyalista ay nagtatatag muli ng halos lahat ng mga batas na tanggap sa Unyon Soviet.  Kaya, pwede nating ituloy tuloy ang mga katulad na mga pangyayari.  Matatambad sa ating mga mata ang pagsibol ng Namamatay ng Kristiyanismo sa Europa.  Kasisindakan natin ang panahon kapag ang Turkey, ang pinakamalaking bansa, ay sasapi sa Unyon ng mga bansang Europa bitbit ang pananampalatayang Islam.

Sa pangpanguluhang eleksyon sa Estados Unidos, sa hindi inaasahang resulta batay sa pananaw ng Europeo, may bagong nangyari rito.  Nagkapit bisig ang mga Kristiyano at halos IISANG KILOS ay binantayan nila ang mga pangunahing gawing Kristiyano.  Walang higit na kintatakutan ang mga pulitiko kung hindi ang MAWALAN NG BOTO, dahil mawawalan sila ng kapangyarihan.  Kapag ang mga pulitiko sa Europa ay mahaharap sa parehong kalagayan tulad ng mga Demokrata sa Estados Unidos, mapagtatanto rin nila na ang MARAMING WALANG TINIG ay mayroon ding lakas at kapangyarihan. Kakailanganin din nilang magbago ng pamamaraan.  Ito rin ang dapat maganap sa Europa.  Ito ay KUNG, ang mga botante sa Europa ay handang ipaglaban at pangalagaan ang kanilang pagka-Kristiyano.  Kung hindi, magpapatuloy ang Europa sa pagwawasak, sa pagbubura ng lahat ng anumang nalalabi sa dangal ng Kristiyano buhat sa mga aklat ng batas nito.

Ang katotohanang ito ay lalong nagbibigay liwanag sa KAHALAGAHAN NG TEOLOHIYA NG TABERNAKULO PARA SA LAHAT NG KRISTIYANO.  Dito ang mga trumpeta ay HIHIPAN TANDA NG SIMULA NG LABANAN, pagtawag sa bawat isa na malilimi lamang ng mga nananatili sa Santuwaryo ng Diyos na Buhay sa kanyang patuloy na pananalangin.  Kaya marapat lamang na sa bahaging ito ay gunitain ang mga pahayag ni Winston Churchill: 

Sa aming monasteryo ng Carmelo sa Iceland ay may TABERNACULUM na siyang kagawian sa lahat ng mga kapilya at simbahang Katoliko Romano.  Sa TABERNACULUM nananatili ang Diyos sa lupa sa anyo ng ostiya. Ito ay isa sa mayamang pamana ng mga debosyon sa Katoliko Romano.  Wala akong nakitang anumang palatandaan ng ganitong debosyon sa mga simbahan o monasteryo man  ng mga Orthodox ni ng mga Protestante.  Sa itaas ng TABERNACULUM makikita ang hindi pinapatay, may sindi 24 na oras na Liwanag ni Kristo.  Ito ay isang pagpapaunawa sa katotohanan, na ito ang liwanag na nanatiling may sindi, ang menorah sa Banal na Santuwaryo sa Lumang Tipan, isang paglalarawan sa KANYA NA SIYANG LIWANAG NG SANLIBUTAN. (Jn 1:4)